Klucz do siebie.

Posted on Posted in blog, Uncategorized

W dzisiejszych czasach nie wystarczy coś umieć. Nie wystarczy też raz się czegoś nauczyć. Trzeba się uczyć nieustannie. Wiedza i umiejętności, które posiadamy obecnie, na pewno nie będą aktualne za kilka lat, część może zdezaktualizować się nawet za … miesiąc. Żyjemy w czasach ekspresowego przyrostu wiedzy (informacji o świecie), szybkich zmian technologicznych (do których także musimy się dopasować). Musimy się uczyć cały czas, bo podstawową cechą świata – w kręgu kulturowym, w którym żyjemy, jest zmiana.

Uczenie się nie przebiega tylko w głowie. W uczenie zaangażowane jest całe ciało! Pięć zmysłów, które importują informacje sensoryczne ze świata: wzrok, słuch, węch, smak i dotyk oraz trzy układy: przedsionkowy, dotykowy i proprioceptywny, które muszą ze sobą zgodnie współpracować. Bodaj najciekawsze jest to, że dla uczenia się najważniejszy jest układ przedsionkowy (układ ten jest już widoczny u 2-miesięcznego embrionu), który kontroluje poczucie ruchu i równowagi. Kiedy się nie poruszamy, a więc układ przedsionkowy nie jest stymulowany, nie przyjmujemy informacji z otoczenia! Z innej perspektywy nie ma uczenia bez ruchu, bowiem czynności wykonywane podczas uczenia się (mówienie, czytanie, pisanie) wymagają tysięcy ruchów i koordynacji układów, w tym – co już było powiedziane wyżej – równowagi. Na przykład – kiedy piszemy, wprawiony jest w ruch bark, ramię, przedramię i nadgarstek. Podczas pisania mięśnie ręki wykonują kilka milionów ruchów, ale impuls do pisania daje kora mózgowa, tu tłumaczone są na język pisany myśli lub usłyszane słowa. Słowa rozkładane są na dźwięki i przekształcane na znak graficzny i jako impulsy wysyłane do ręki, która zaczyna pisać. Dlatego należy pamiętać, że uczenie się i ruch to jedno!

Każdy z nas uczy się inaczej. Wiedziałeś o tym? Nasz sposób uczenia się zależy od tak wielu czynników, że trudno je tutaj wymienić. Aby proces uczenia się był skuteczny musimy dokładnie poznać siebie. Znać rodzaj swojej inteligencji, wiedzieć, która półkula mózgu jest u nas aktywniejsza- prawa, czy lewa? Jak przebiega u nas proces poznawczy, jaki rodzaj postrzegania świata dominuje w naszym mózgu…
Trzeba by znać siebie od dziecka, analizować odruchy, przyglądać się reakcjom na świat wewnętrzny i zewnętrzny… Określić motywacje, zdolności, zainteresowania, ambicje, wrażliwość, zdolności percepcyjne…WOW! Trudne? Tak i nie.

Uczenia można się nauczyć jak pisania, czytania, rysowania i wielu innych sprawności. Trzeba tylko przyjrzeć się sobie dokładnie, a uczenie się potraktować jak inwestycję , przedsięwzięcie na całe życie.
Uczenie się jest nie tylko ustawicznym kształtowaniem człowieka, jego wiedzy i umiejętności, lecz również jego zdolności osądu i działania. Uczenie się sprawia, że uczący się coraz bardziej jest świadomy własnych możliwości oraz ról społecznych, które odgrywa w świecie pracy, życiu prywatnym, społeczności lokalnej i w całej otaczającej go rzeczywistości, sprawia też, że rośnie poczucie wiary we własne możliwości, przekonanie, że jego umysł stać na więcej. Rośnie motywacja do działania, a tym samym motywacja do dalszego uczenia się. Codzienne doświadczenie życiowe połączone z zaangażowaniem umysłowym prowadzi do rozumienia coraz większej liczby złożonych zjawisk, procesów i struktur. Takie uczenie się jest więc również specyficzną procedurą kształtowania osobowości. Łączy wiedzę formalną z nieformalną, rozwój wrodzonych zdolności i nabywanie nowych kompetencji – również kompetencji dotyczących uczenia się.
Trzeba znaleźć klucz do siebie. Każdy może nauczyć wszystkiego, trzeba jedynie dobrać odpowiednie techniki uczenia się. Powinieneś wiedzieć, czy jesteś wzrokowcem, słuchowcem, kinestetykiem, czy osobą o dominacji kinestetyczno – czuciowej . Można to określić bez problemu.

Spróbuj !

I. osoba o dominacji wzrokowej
• Zawsze dba o swój wygląd, starannie dobiera elementy ubrania i ozdoby.
• Lubi sprzątać, mieć porządek w pokoju czy domu – wszystko musi stać na swoim miejscu (a uszka szklanek na półce w prawo!).
• Mówi dość szybko, wysokim głosem.
• Opowiada nieco chaotycznie, dygresyjnie (opowiadając, ma przed oczami obraz sytuacji).
• Płytko oddycha.
• Żywo gestykuluje na wysokości głowy („po włosku”).
• W rozmowie jest w pełnym kontakcie wzrokowym z rozmówcą, chyba że zaczyna coś sobie wyobrażać – wtedy wzrok ma skierowany gdzieś w dal (i do góry). Także w czasie wykładów cały czas patrzy na wykładowcę – lepiej słyszy, kiedy widzi.
• Prowadzi bardzo staranne notatki, czytelne i kolorowe.
• Ładnie pisze.
• Woli pisać niż mówić.
• Lubi czytać.
• Jest spostrzegawcza i wrażliwa na kolory.
• Zwraca uwagę na szczegóły wizualne rzeczywistości.
• Z filmu pamięta najlepiej szczegóły kostiumów, pejzaże, wygląd postaci.
• Lepiej pamięta kolor książki niż jej tytuł.
• Kiedy się nudzi – rysuje, pisze, przegląda książkę albo zagapia się w okno.
• W czasie uczenia się lubi: spokój i porządek wokół siebie, ciszę.
• Ulubiona metoda uczenia się: czytanie, podkreślanie, robienie kolorowych notatek.
• Pamięta, gdzie coś było napisane w książce.
• W stresie może mieć kłopoty z mówieniem, raczej milknie i trwa w bezruchu (wzrokowy styl reagowania na stres).
• Używa wizualnych słów i zwrotów: „zobacz, kolorowy”, „to jest niejasne”, powie też: „Zobacz, jak to pachnie”, albo: „Spójrz, jaka to dobra muzyka”

II. osoba o dominacji słuchowej

• Mówi dużo, melodyjnie, bez trudu.
• Ma na ogół przyjemny, głęboko osadzony głos (głos radiowca).
• Lubi być otoczony muzyką, często zna się na muzyce i ma bogate zbiory płyt, kaset.
• Wrażliwy na dźwięki: fałszywe tony, zgrzyty.
• Chętnie bierze udział w dyskusji, ale ją dominuje.
• Ma dobry słuch, łatwo odtwarza sekwencje muzyczne, wypowiedzi innych (np. z filmu).
• Oddycha głęboko, przeponowo.
• W rozmowie często przerywa kontakt wzrokowy i nadstawia ucho.
• Woli słuchać, rozmawiać niż czytać lub pisać.
• Opowiada raczej linearnie.
• Może robić sporo błędów ortograficznych (bo pisze tak, jak słyszy).
• Często nuci, podśpiewuje, gwiżdże, mówi do siebie.
• Z filmu pamięta najlepiej dżingle, muzykę, fragmenty dialogów.
• Czytając, powtarza sobie na głos (mamrocze lub porusza ustami).
• Hałas go rozprasza, chyba że jest to samodzielnie wybrana muzyka.
• Woli się uczyć, słuchając wykładów czy nagrań, rozmawiając, dyskutując.
• W stresie zaczyna dużo mówić, chaotycznie lub „w kółko” to samo (słuchowy system reagowania na stres).
• W czasie rozmowy często używa zwrotu: „Posłuchaj, to dobrze brzmi, to mi gra”.
• Powie też: „Posłuchaj, jak tu ładnie”, „Słuchaj, jakie to dobre”

II. osoba o dominacji kinestetycznej – czuciowej

• Mówi cicho, wolno, spokojnie.
• Gestykuluje delikatnie.
• Sprawia wrażenie osoby wyciszonej i nieśmiałej.
• Jest wrażliwa, empatyczna, uczuciowa, silnie wszystko przeżywa.
• Preferuje miejsca ciche, spokoje, dające poczucie bezpieczeństwa.
• Zbyt dużo bodźców wywołuje u niej uczucie przytłoczenia.
• Słucha często z zamkniętymi oczami.
• Z filmu pamięta lepiej emocje.
• Ceni sobie najbardziej spokój, przyjazne klimaty.
• Lubi się zastanawiać nad czymś, analizować, przemyśliwać.
• W stresie nie reaguje, jest jakby bez kontaktu, skóra blednie lub czerwienieje od wypieków (czuciowy system reagowania na stres).
• Używa słów: „Czuję, mam wrażenie, mam poczucie, jestem przytłoczona, chaos”.

III. osoba o dominacji kinestetycznej – ruchowej

• Mówi raczej wolno, czasami z trudem dobierając słowa.
• Ma raczej niski głos.
• Dość żywiołowo gestykuluje, pokazując, co mówi.
• Lubi bliski kontakt – w czasie rozmowy poklepuje siebie i innych.
• Musi się ruszać w czasie mówienia.
• Podnosi rękę do odpowiedzi, nawet jak nie zna odpowiedzi (byle się poruszać).
• Z filmu pamięta wartką akcję.
• Pierwszy się zgłasza się do wykonania eksperymentów, pomocy, przenoszenia czegoś.
• Uczy się w działaniu, poprzez wykonanie czegoś, ogrywanie, rysowanie• Może mieć pismo mało czytelne lub specyficzne (np. pisze drukowanymi literami).
• Ma raczej bałagan w mieszkaniu, samochodzie, dokumentach (nazywa to czasem: mój design).
• Wybiera ubrania wygodne, luźne, miękkie.
• Kiedy się nudzi – zaczyna się wiercić, huśtać na krześle, robi origami z papieru.
• W stresie rusza się, biega w kółko, wykonuje wiele dramatycznych gestów (kinestetyczny system reagowania na stres).
• Powie: „To mnie porusza, to mnie kręci, to mnie odpycha”
Jeśli wiesz, jaką posiadasz dominację będziesz umiał wstępnie określić jak powinieneś się uczyć.

Będziesz wiedział, co działa na ciebie najlepiej, jak się wspomagać…ciszą, czy muzyką?Zapachem, czy może jakimś kolorem? A może podczas uczenia powinieneś chodzić? Ugniatać piłeczki lub plastelinę? Wszystkie sposoby są dobre, jeśli pomagają w skutecznym uczeniu się. Trzeba tylko to wiedzieć.

Metody uczenia się preferowane przez osoby:
1. Z dominantą wzrokowego kanału sensorycznego
• czytanie (technika szybkiego czytania, ze wskaźnikiem);
• oglądanie, obserwowanie;
• korzystanie z kolorów, podkreślanie ważnych lub nowych treści (uwaga – nie wszystko);
• wizualizacja materiału – wyobrażanie w myślach scen, filmów;
• tworzenie (rysowanie) ideogramów, obrazków, plakatów;
• zapisywanie np. słówek lub wzorów;
• nauce sprzyja: porządek w strefie uczenia się, brak rozpraszających zakłóceń wzrokowych (wzrokowcy powinni siedzieć w pierwszych rzędach na wykładach).
2. Z dominantą słuchowego kanału sensorycznego
• słuchanie (głosu nauczyciela, innych, taśm z nagraniem własnego głosu);
• czytanie na głos (ważne rzeczy odczytywane na głos);
• powtarzanie na głos własnymi słowami;
• czytanie dramatyczne, np. dużo głośniej, cicho, wolniej lub szybciej fragmentów, które trzeba zapamiętać;
• mówienie: stawianie pytań i odpowiadanie na nie (na głos);
• nauce sprzyja: ulubione podkłady muzyczne, możliwość rozmawiania w czasie uczenia się.
• rapowanie, melorecytowanie ( NO!)
3. Z dominantą wzrokowo-słuchowego kanału sensorycznego
• oglądanie filmów;
• wizualizacje z muzyką;
• tworzenie prezentacji multimedialnych;
• w trakcie pisania/rysowania opowiadanie na głos tego, co się robi (audytywna nawigacja).
Z dominantą kinestetycznego kanału sensorycznego
• robienie notatek (uwaga – techniki notowania-później!)
• rysowanie np. tematyczne „ściągawki – pocztówki”,
• ustawianie fragmentów w logiczną całość;
• uaktywnianie fizycznie, odgrywanie – odtwarzanie ruchem (np. model mózgu z rąk);
• zapisywanie zamaszystymi ruchami w powietrzu treści (np. wzory matematyczne);
• wykonywanie eksperymentów;
• udział w grach i symulacjach;
• słuchanie nagranych treści w czasie chodzenia lub biegania.

To tylko niektóre podpowiedzi. Jest dużo metod, dzięki którym można uczyć się lepiej i skuteczniej zapamiętywać. Można się też przy tym dobrze bawić!

Jeśli wierzysz, że można nauczyć się, jak się uczyć, weź udział w naszych kursach.
Odkryjemy przed tobą metody, techniki, triki i sposoby nie tylko uczenia się, ale także skutecznego zdawania każdego egzaminu, wygłaszania prezentacji, rozmowy kwalifikacyjnej, czy rozmowy o pracę.

Poznasz swoje mocne i słabe strony i obie nauczysz się wykorzystywać! To właściwa droga do sukcesu…

Źródło zdjecia: frikx.com/media/steapunk-pendriwe

Bibliografia;
Cz. Plewka,M. Taraszkiewicz „ Uczymy się uczyć”
Knoblauch J., Sztuka uczenia się ;
Linksman R., W jaki sposób szybko się uczyć
Oelszlaeger B., Jak uczyć uczenia się?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.